Κυριακή 20 Φεβρουαρίου 2022

Τα ελληνόπουλα του Μονάχου, του Ντίσελντορφ, του Τύμπιγκεν αφορμή για την "Ξένη στον Ρήνο"




Όλα ξεκίνησαν από τις περιοδείες μου, όταν είχα προσκληθεί ως συγγραφέας την περίοδο 2014-2016 στα ελληνικά σχολεία του Μονάχου και του Ντίσελντορφ, στα Τμήματα Μητρικής Γλώσσας Κρέφελντ, Μέντεν, Γκούμερσμπαχ, Τύμπιγκεν, στο Γερμανοελληνικό Σχολείο Βερολίνου. Όλα εκείνα τα παιδιά ηλικίας 10, 11, 12 και 15 χρονών έγιναν η αφορμή να γράψω την Ξένη στον Ρήνο, όταν μου εξομολογήθηκαν τα συναισθήματά τους που αφορούσαν την ξαφνική φυγή τους από την πατρίδα από το 2012 έως σήμερα. Τα αμέτρητα «Γιατί;» μαζί με δάκρυα που σκούπισαν μπροστά μου ή όταν έλεγαν «Δε θέλω να μείνω εδώ» πλήθαιναν στην ψυχή μου και, σιγά σιγά, αυτό το δικό τους «Γιατί;» έγινε λάβα που ανέβαινε μέσα μου καίγοντας τα σωθικά μου.


Τέλη της άνοιξης του 2017 και σαν έφτασα στην πανσιόν Fahrhaus δίπλα στον Ρήνο, εκεί στο Ντίσελντορφ, με τα ποταμόπλοια να ανεβοκατεβαίνουν, νομίζω πως εκεί είδα καθαρά και την ηρωίδα μου, την Ξένη. Ανάμεσα στην πυκνή βλάστηση να κινείται και να κρύβεται από όλους, εκτός από εμένα. Έτσι πορεύτηκα μέχρι το καλοκαίρι του 2017 και σαν ακολούθησε η έκρηξη έτοιμη, αποφάσισα πως η ιστορία της έπρεπε να αποτυπωθεί στο χαρτί ή, καλύτερα, στην οθόνη του υπολογιστή μου.

Η ηρωίδα μου, η δεκατριάχρονη Ξένη, καταλήγει σε αυτό το ποτάμι όταν το σκάει από το σπίτι και τη μητέρα της. Η Ξένη δεν ήθελε να έρθει ποτέ στη Γερμανία, όπως και χιλιάδες άλλα Ελληνόπουλα. Δεν ήθελε να χωρίσει από τους φίλους της. Δεν ήθελε να απομακρυνθεί από την πατρίδα της και τη ζωή της.

Η Ξένη, όπως και χιλιάδες σημερινά Ελληνόπουλα, δεν ήθελε να καταλάβει πως πίσω στην πατρίδα θα πεινούσαν. Πονάει για τον ξαφνικό χαμό της γιαγιάς που τη μεγάλωσε. Και συγκλονίζεται όταν ακούει κρυφά μια αλήθεια που την αφορά. Δείχνει να μην αντιλαμβάνεται τον πόνο που θα προκαλέσει στη μάνα της με την εξαφάνισή της. Η μάνα, η Ελπίδα, είναι το δεύτερο πρόσωπο που παράλληλα θα μας γνωρίσει καλύτερα την Ξένη, αλλά και όλα όσα αφορούν τη ζωή τους, μαζί και με κάποιο μυστικό.

Η Ξένη στον Ρήνο κατάφερε να με κάνει να αντιληφθώ πόσο δύσκολο είναι για ένα παιδί και για έναν νέο να δεχτεί μια άλλη πατρίδα.

«Τρέξε, Ξένη, τρέξε. Αχ, υπέροχα που είναι, μικρή μου! Κοίτα, κοίτα εδώ, Ξένη. Δεν ξεγελιέσαι; Πάντα εδώ έκλεινα τα μάτια και φανταζόμουν πως είμαι στη θάλασσα. Τι και αν είναι πράσινος, εγώ ονειρευόμουν πως ήταν τιρκουάζ σαν τα νερά της Χαλκιδικής. Όταν ξανάρθω, θέλω να είναι καλοκαίρι, τότε θα έρθουμε για να κολυμπήσουμε. Ξέρεις, Ξένη, εδώ γνώρισα και τον παππού σου. Ερχόταν καθημερινά με τον σκύλο του και εδώ συναντηθήκαμε. Έντεκα χρόνια έχω να περπατήσω κοντά του, και τώρα που τον κοιτώ, βλέπω και τα μάτια του παππού σου. Παραπονεμένα που τα άφησα πίσω. Μα κάθε βράδυ τού μιλώ και του εξηγώ πως το έκανα για την κόρη μας και την εγγόνα του. Καταλαβαίνει, και τώρα που σε βλέπει, μικρή μου, είμαι βέβαιη πως με δικαιώνει για την απόφασή μου».




Η Ξένη στον Ρήνο κατάφερε να με κάνει να αντιληφθώ πόσο δύσκολο είναι για ένα παιδί και για έναν νέο να δεχτεί μια άλλη πατρίδα.



Η Ξένη στον Ρήνο γράφτηκε μήπως και γλυκάνει αυτό το: «Γιατί με έφεραν εμένα σε αυτήν τη χώρα;»

«Ξένη, Ξένη, είσαι ξένη. Σαν σε αρπάξω, ποιος θα ψάξει μία ξένη; Ποιος θα θέλει να τη βρει;»

Κλείνοντας την ιστορία της Ξένης νιώθω μια λύτρωση, όπως θαρρώ και η Ξένη καθώς βλέπει πως η ιστορία της παίρνει τον δρόμο της από τις Εκδόσεις Ψυχογιός και γίνεται γνωστή.



Η Ξένη στον Ρήνο
Έλενα Αρτζανίδου
εικονογράφηση: Κατερίνα Χαδουλού
Ψυχογιός
96 σελ.
ISBN 978-618-01-2598-6
Τιμή €7,70


https://diastixo.gr/

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου