Πέμπτη, 20 Φεβρουαρίου 2020

Η ιστορία της οικογένειας των ῾῾Βλαχάκηδων῾῾ στη Ζάμπια



Η Ορθοδοξία στην περιοχή, ξεκινά από την έλευση μιας οικογένειας Ελλήνων στην περιοχή της νότιας Ζάμπιας. Πρόκειται για τις οικογένειες των ῾῾Βλαχάκηδων῾῾, καθώς είναι από αυτές που μας ωθούν να διαπιστώσουμε πως η Χάρις του Αγίου Θεού ενεργεί μέσα από πρόσωπα, αναπληρώνοντας τα ελλείποντα. Ταπεινοί και απλοί άνθρωποι που, χωρίς ίσως να το είχαν συνειδητοποιήσει, έγιναν η ῾῾καλή γη῾῾ στην οποία καρποφόρησε το Ευαγγέλιο.

Η ιστορία της οικογένειας των ῾῾Βλαχάκηδων῾῾, μοιάζει σαν παραμύθι, σαν ένας θρύλος που δύσκολα μπορείς να βρει κανείς όμοιά της.

Το 1884 ο Νικόλαος Βλαχάκης, γνωστός για την επαναστατική του δράση, στην υπόδουλη από τους Οθωμανούς Κρήτη, αναγκάζεται να εγκαταλείψει την πατρίδα του. Παίρνοντας μαζί του τρία πολύτιμα φυλαχτά, την Ελληνική σημαία, την Εικόνα της Παναγίας και τη Βίβλο στην αρχαία ελληνική γλώσσα, και αφού διήνυσε, διαμέσου της Κωνσταντινουπόλεως, πάνω από 11.500 χλμ , έφτασε στη Μπέϊρα της Μοζαμβίκης και από εκεί, μέσα από τρομερά αντίξοες συνθήκες, διανύοντας πεζός πάνω από 2.000 χλμ, αφιλόξενων περιοχών, πολύ πριν ακόμη κατασκευαστεί ο σιδηρόδρομος, έφτασε στο Τσιρούντου της τότε Ροδεσίας, ακριβώς στα σημερινά σύνορα των δύο χωρών Ζάμπιας και Ζιμπάμπουε. Από την ώρα που έφθασε εκεί, επιδόθηκε στο κυνήγι άγριων θηρίων και στη συνέχεια ασχολήθηκε με την κτηνοτροφία. Σε πολύ γρήγορο διάστημα, οι φήμες για τα κατορθώματά του διαδίδονταν στη γύρω περιοχή. Λέγεται ότι σκότωνε τους κροκόδειλους με ένα ρόπαλο και ότι πολλές φορές είχε διασώσει ιθαγενείς από τη μανία των άγριων ζώων. Έτσι πολύ σύντομα έγινε ο ηγέτης, ο ¨Ηγεμώνας¨, της περιοχής. Κάποια στιγμή ο Νικόλαος γύρισε στην Κρήτη για να φέρει μαζί του τον δεκαπεντάχρονο αδελφό του Δημήτριο.

Όταν επέστρεψαν μαζί στην άγρια και δυσπρόσιτη αυτή περιοχή, γνωρίστηκαν με τον ιδρυτή της Ροδεσίας Σέσιλ Ρόουντς, ο οποίος τους παραχώρησε μια αρκετά μεγάλη έκταση γης, ακριβώς δίπλα από τον ποταμό Ζαμπέζι, για να εγκατασταθούν και να την καλλιεργούν. Η έκταση αυτή βρίσκεται απέναντι από τη νήσο Κανύμα, όπου αρχικά είχαν εγκατασταθεί και είχαν ιδρύσει εκεί , όπως οι ίδιοι έλεγαν συχνά, ένα ¨Ανεξάρτητο Ελληνικό Κράτος¨, υψώνοντας μάλιστα στο μέσο της νήσου την γαλανόλευκη.
Εκεί ζούσαν ευτυχισμένοι, όταν στις 13 Απριλίου 1913, άφηνε την τελευταία του πνοή ο μεγαλύτερος αδελφός Νικόλαος, μετά από πάλη μ’ ένα λιοντάρι σε μια δασώδη περιοχή του Τσιρούντου.
Ο Δημήτριος Βλαχάκης, συνέχισε να ζει στο νησί, τηρώντας την Ορθόδοξη πίστη και τις παραδόσεις μέσα στη φάρμα τους, φροντίζοντας να μεταδώσει στα παιδιά του την Ορθοδοξία, και τη δέουσα μόρφωση και ανατροφή. Ορθόδοξη παρουσία δεν υπήρχε στην περιοχή. Ορθόδοξος ιερέας δεν είχε περάσει ποτέ από τα μέρη αυτά. Παρόλα αυτά, τα παιδιά του και οι γυναίκες του είχαν ονόματα Ελληνικά, όπως Νικόλαος, Στέφανος, Αθηνά, Ξενοφών, Θέκλα, Κλεοπάτρα, Καλλιόπη, Κωνσταντίνος, Άννα κτλ. Ακόμα σήμερα τα παιδιά των παιδιών του και τα παιδιά τους συνεχίζουν την ίδια παράδοση και δίνουν τα ίδια ονόματα, μα περισσότερο μέσα στις οικογένειές τους έχουν τα ονόματα του Νικολάου και του Δημητρίου. Ο Δημήτριος συνέχισε να ζει ειρηνικά με όλα τα παιδιά του, όταν ξαφνικά πέθανε στις 17 Σεπτεμβρίου 1939.

Σήμερα η φυλή αριθμεί περίπου 3.500 άτομα, διασκορπισμένα, όχι μόνο στην Αφρική, αλλά σε ολόκληρο τον κόσμο, Αγγλία, Αμερική, Αυστραλία, Ευρώπη, Καναδά και αλλού. Στην περιοχή των Βλαχάκηδων στη Ζάμπια ζουν σήμερα περί τις 15 οικογένειες της φυλής. Επίσης απόγονοι του Νικολάου Βλαχάκη υπάρχουν στη Μπέιρα της Μοζαμβίκης, περίπου 50 στον αριθμό. Κατά καιρούς μέλη της έχουν ανέλθει σε υψηλές θέσης της πολιτικής και κοινωνικής ζωής, μάλιστα ένας εξ’ αυτών έγινε Υπουργός Πολιτισμού.






Orthodox Metropolis of Zambia


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου