Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2018

Ένας και πλέον αιώνας ιστορίας για την Ελληνική Κοινότητα Καΐρου



Εμφανής η παρουσία των Ελλήνων στην Αίγυπτο από την εποχή των Φαραώ, τον 10ο αιώνα π.Χ. Επικρατώντας όμως οι Άραβες τον 7ο μ.Χ αιώνα ξεκίνησε η μείωση του ελληνικού στοιχείου. Όλα αυτά άλλαξαν αιώνες μετά, όταν την εξουσία της χώρας ανέλαβε ο Μωχάμεντ Άλυ (1805 – 1849) και κατάργησε τους περιορισμούς που είχαν τεθεί για τους ξένους. Έκτοτε και για τα επόμενα χρόνια το μεταναστευτικό ρεύμα ήταν μεγάλο και χιλιάδες Ελλήνων επέλεγαν την Αίγυπτο για τη μελλοντική τους ανάπτυξη.

Μετά τη δημιουργία του πρώτου Ελληνικού Γενικού Προξενείου στην Αλεξάνδρεια το 1833, ξεκάθαρη άρχισε να γίνεται και η ανάγκη ίδρυσης Ελληνικών Κοινοτήτων στις δύο μεγάλες πόλεις της Αιγύπτου, Αλεξανδρείας και Καΐρου.

Το 1856 ιδρύεται η εν Καΐρω Ελληνική Κοινότητα των Ορθοδόξων. Είχε θρησκευτική υπόσταση και πρόεδρος οριζόταν ο εκάστοτε Πατριάρχης Αλεξανδρείας. Μέλη της Κοινότητος δεν ήταν μόνο Έλληνες αλλά και Αραβόφωνοι Χριστιανοί Ορθόδοξοι (Συρορθόδοξοι) καθώς και όσοι υπάγονταν στο Πατριαρχείο.

Το 1904 εμφανίστηκε η ανάγκη να συσταθεί μία Κοινότητα αμιγώς ελληνική, ένα νομικό πρόσωπο με εθνική διάσταση, κάτι που θα εξυπηρετούσε τη διατήρηση και την ανάπτυξη των υπαρχόντων και των μετέπειτα φιλανθρωπικών και εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, καθώς και την Ίδρυση Ελληνικού Ναού, Νοσοκομείου και Γηροκομείου.

Στις 25 Απριλίου του 1904, διαλύεται η αρχική Κοινότητα των Ορθοδόξων και με πρωτοβουλία επιφανών ανδρών της εποχής, καθώς και τη σύμφωνη γνώμη του Πατριάρχη Αλεξανδρείας κρίνεται αναγκαία η ίδρυση της Ελληνικής Κοινότητας Καΐρου. Την 29η Απριλίου του ίδιου έτους, πραγματοποιήθηκε η πρώτη Γενική Συνέλευση της παροικίας στη Λέσχη των Πριγκίπων και τότε ιδρύεται η «Ελληνική Κοινότητα Καΐρου», «η Κοινότης», με παρέμβαση του τότε Διπλωματικού πράκτορα στο Κάιρο. Στην πρώτη συνεδρίαση της Ε.Κ.Κ., 6 Μαΐου 1904, εκλέχθηκε με μυστική ψηφοφορία προεδρείο, με πρώτο πρόεδρο τον Αλέξανδρο Ρόστοβιτς Μπέη.

Αρκετές δεκαετίες μετά την ίδρυση της Κοινότητας και συγκεκριμένα από το 1952 και έπειτα, οι πολιτικές και οικονομικές καταστάσεις αναγκάζουν μεγάλο μέρος του Ελληνικού πληθυσμού να αποχωρήσει από το Κάιρο. Σταδιακά από το 1957 έως το 1966 η Ελληνική Κοινότητα Καΐρου συγχωνεύθηκε με όλες τις Ελληνικές Κοινότητες των περιχώρων του.

Σκοπός ύπαρξης της Ε.Κ.Κ είναι η παροχή πολιτιστικής, εκπαιδευτικής, νοσηλευτικής, κοινωνικής και θρησκευτικής εξυπηρέτησης στα Μέλη της. Αναλυτικότερα τα πεδία δραστηριοποίησης του Σωματείου είναι :

Η προστασία της οικογένειας, του παιδιού, της νεολαίας και της μητρότητας.
Η προστασία του γήρατος.
Οι πολιτιστικές, επιστημονικές και θρησκευτικές υπηρεσίες.
Η Κοινωνική Πρόνοια.
Η δράση στο μορφωτικό, πολιτιστικό και αθλητικό τομέα.
Η ανάπτυξη της φιλίας μεταξύ των λαών της Αιγύπτου και των φίλων λαών, ιδιαίτερα του Ελληνικού.
Η εκπαιδευτική δράση και
Η δραστηριότητα στον τομέα της υγείας.

Μεριμνά πάντα για την επίτευξη των σκοπών του και συνεχίζει μέχρι και σήμερα αδιάλειπτα την, αορίστου χρόνου, λειτουργία του.

Η Αίγυπτος στο μυαλό των Ελλήνων ταυτίζεται με την Αλεξάνδρεια με τους Μπενάκηδες και τον Καβάφη. Η προσφορά του Ελληνισμού του Καΐρου είναι άγνωστη στην Ελλάδα. Παραμένουν άγνωστοι στην Ελλάδα οι αδελφοί Αχιλλόπουλοι, οι αδελφοί Αμπέτ, ο Νέστωρ Τσανακλής, ο Πολυχρόνης Κότσικας, ο Ιωάννης Αθανασάκης, ο Αλέξανδρος Ρόστοβιτς, ο Νίκος ΝικολαΪδης, ο Γιώργος Ιορδανίδης... Άγνωστη και η δραστηριότητα του Ελληνικού Φιλεκπαιδευτικού Συλλόγου «Η Ενότης», του Επιστημονικού Συλλλόγου «Ελλήνιον», η Ελληνική Λέσχη Καϊρου, ο Σύλλογος Φιλομούσων «Απόλλων», το Ελληνικό Κέντρο και τόσα άλλα σωματεία, οι εφημερίδες Καϊρόν, Κλειώ, Φως, Πάροικος, το περιοδικό Φοίνικας. Κι όμως, ακόμα, πίνουν κρασί Τσανακλής (Gianaclis) και ζητάν Σπάθης (γκαζόζα), ψωνίζουν αλκοολούχα ποτά από τον Ορφανίδη, συχνάζουν στον Ελληνικό Ναυτικό Όμιλο και στο Ελληνικό Κέντρο, κάθε Πέμπτη βρίσκονται όλοι οι Έλληνες στη Στέγη. Η υπογραφή του Φώτη Κόντογλου στο τέμπλο της εκκλησίας που βρίσκεται στο ελληνικό σχολείο. το έργο της Θάλειας Φλωρά-Καραβία σε διάδρομο δίπλα στον Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Νικολάου. .......
Τα Ελληνόπουλα που σήμερα μεγαλώνουν στο Κάιρο, ζουν μέσα στην ιστορία των μεγάλων ευεργετών και πηγαίνουν σε σχολεία ελληνικά με μεγάλη παράδοση. Παραμένουν άγνωστοι στην Ελλάδα οι αδελφοί Αχιλλόπουλοι, οι αδελφοί Αμπέτ, ο Νέστωρ Τσανακλής, ο Πολυχρόνης Κότσικας, ο Ιωάννης Αθανασάκης, ο Αλέξανδρος Ρόστοβιτς, ο Νίκος ΝικολαΪδης, ο Γιώργος Ιορδανίδης... Οι Έλληνες αποτελούσαν και αποτελούν μια ισχυρή μειονότητα δακτυλοδεικτούμενη με τη θετική έννοια. Οι Έλληνες δεν αποτελούν ξένο στοιχείο στην Αίγυπτο, αντίθετα έχουν απορροφηθεί πλήρως, χωρίς, όμως, να έχουν απολέσει την ιδιαιτερότητα της ταυτότητάς τους για την οποία αισθάνονται μεγάλη υπερηφάνεια. Ο Έλληνας στην Αίγυπτο περιβάλλεται από θαυμασμό και σεβασμό. Είναι παραδεκτό από όλους ότι ο Ελληνισμός στην Αίγυπτο είναι φορέας πολιτισμού.

Πηγή: Μαριλένα Γρίβα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου