Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2016

Οι Έλληνες της Ελβετίας μιλούν για τη ζωή τους

Οι περισσότεροι, όμως, σύντομα διαπιστώνουν ότι η πραγματικότητα είναι αρκετά διαφορετική από αυτό που είχαν φανταστεί.
«Ο κόσμος ακούει για μισθούς και νομίζει ότι ζούμε σαν βασιλιάδες. Η αλήθεια είναι ότι ζούμε αξιοπρεπώς. Ισως σου δίνουν λεφτά, αλλά στα παίρνουν σε φόρους,
για τη διατροφή, με τα πανάκριβα ενοίκια και την υποχρεωτική ασφάλεια. Παίρνεις πολλά χρήματα, αλλά τα δίνεις. Αυτό είναι κάτι που δεν το καταλαβαίνουν όσοι έρχονται, μέχρι να διαπιστώσουν ακριβώς πώς ?φεύγουν? τα χρήματα από τα χέρια τους. Οι καινούργιοι αντιλαμβάνονται ότι πρέπει να μετρούν κάθε φράγκο», λέει η κ. Ελευθερία Μαρκογιαννάκη, πρόεδρος του συλλόγου Ελλήνων στη Βέρνη, η οποία βιώνει 25 χρόνια την ελβετική πραγματικότητα. «Η ζωή και η νοοτροπία είναι διαφορετική και οι άνθρωποι είναι επίπλαστα ευγενείς. Από τότε που ξεκίνησε η κρίση μάς βλέπουν πλέον με διαφορετικό μάτι. Οταν άκουγαν ότι είσαι Ελληνας φωτιζόταν το πρόσωπό τους, τώρα αυτό έχει αλλάξει. Οσο για το δημοψήφισμα, δεν περιμέναμε αυτό το αποτέλεσμα καθώς στη χώρα υπάρχει μεγάλο ποσοστό αλλοδαπών».
Ο Ελληνικός Σύλλογος Βέρνης ιδρύθηκε το 1963 και αριθμεί περίπου 200 μέλη. Το ελληνικό σχολείο διατηρήθηκε με πολύ κόπο και ήταν στα όρια λειτουργίας μέχρι που άρχισε η άφιξη νέων μεταναστών. «Στα χρόνια της κρίσης ήρθαν αρκετές οικογένειες και ξαφνικά αυξήθηκαν τα παιδιά.
Η Ελβετία χρειάζεται επιστημονικό προσωπικό και ειδικότητες που δεν επαρκούν, όπως π.χ. ιατροί. Εχουν γεμίσει τα νοσοκομεία με Ελληνες ιατρούς. Συχνά σε εταιρείες τις υψηλές θέσεις καταλαμβάνουν ξένοι, καθώς η τοπική κοινωνία δεν στρέφει τα παιδιά σε σπουδές και στα πανεπιστήμια η πλειονότητα είναι αλλοδαποί.
Οι κ. Ε. Μαρκογιαννάκη (αριστερά) και Ο. Καραγιώργη, εκπρόσωποι της παροικίας σε Βέρνη και Γενεύη.
Οι κ. Ε. Μαρκογιαννάκη (αριστερά) και Ο. Καραγιώργη, εκπρόσωποι της παροικίας σε Βέρνη και Γενεύη.
Οι «χαμένες Κυριακές»
Οσο για τη ζωή; Δουλειά και σπίτι. Ο κόσμος ζει απλά και κυριαρχεί μια ηρεμία. Εχω ακούσει Ελληνες να λένε για τις 'χαμένες Κυριακές', καθώς αργίες και γιορτές ο κόσμος δεν κυκλοφορεί».
«Ερχονται πολλοί και επικοινωνούν με την Κοινότητα. Ζητούν δουλειά, αλλά δυστυχώς δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι. Ηδη έως τώρα υπήρχαν πολλές διαδικασίες και αυτό που λέμε είναι: μην έρχεστε εάν δεν έχετε εργοδότη. Αρκετοί προσφέρονται για οτιδήποτε, να προσέχουν παιδιά, να παραδίδουν μαθήματα Ελληνικών και συχνά δεν γνωρίζουν τη γαλλική γλώσσα», λέει η κ. Ολγα Καραγιώργη, πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας Γενεύης με 650 μέλη.
«Με στενοχωρεί ότι νέα άτομα με προσόντα και διπλώματα έρχονται να κάνουν οτιδήποτε. Πονάει η καρδιά σου όταν βλέπεις τόσα ?κεφάλια?, επιστήμονες, να ψάχνουν. Μερικοί ζητούν εργασία ως σερβιτόροι, μα πώς να πάρεις παραγγελία αν δεν γνωρίζεις τη γλώσσα; Αλλος ψάχνει εργασία ως μουσικός, όταν εδώ κοιμούνται νωρίς και ξυπνούν νωρίς. Υπάρχει και εδώ κρίση, υπάρχει ανεργία και τα πράγματα θα σκληρύνουν». Οπως σημειώνει η κ. Καραγιώργη, με θητεία 15 χρόνων στα κοινά, στην Ελβετία υπάρχει έντονος φιλελληνισμός και αυτήν την εποχή διοργανώνεται σειρά εκδηλώσεων για τον Καποδίστρια. Οταν έγιναν οι καταστροφικές πυρκαγιές, υπήρξαν πολλές δωρεές και η πόλη της Γενεύης προσέφερε 50.000 φράγκα. Μαζί με άλλες 70.000 που συγκέντρωσε η κοινότητα αγοράστηκαν δύο πυροσβεστικά οχήματα που δόθηκαν στα Κρέστενα της Ηλείας «Πιστεύω στη δύναμη της ελληνικής κουλτούρας και θέλω να προβάλουμε μια θετική εικόνα της Ελλάδας, γιατί το αξίζει. Οσο για το δημοψήφισμα, ως πρόεδρος της Κοινότητας δεν σχολιάζω τις αποφάσεις του λαού της χώρας που μας φιλοξενεί».
Στην πόλη της Λοζάνης η ελληνική κοινότητα έχει 500 μέλη και παράλληλα υπάρχει σύλλογος ελληνοελβετικής φιλίας. «Οι γαλλόφωνες περιοχές ήταν κυρίως κατά των περιορισμών μετανάστευσης, ενώ αντίθετα αποτελέσματα υπήρξαν στις ιταλόφωνες περιοχές. Αν και η χώρα είναι ανοιχτή, στην πράξη είναι δύσκολο να έρθει κανείς εάν δεν έχει εργασία», λέει ο κ. Ανδρέας Μασούρας, μέλος της Κοινότητας Λοζάνης. «Το κόστος ζωής είναι πολύ υψηλό και οι νέοι μετανάστες δεν έχουν δικαίωμα να λάβουν από το κράτος επιδόματα. Τα τελευταία χρόνια έρχονται αρκετοί Ελληνες. Συνήθως έχουν ήδη εργασία στις μεγάλες πολυεθνικές που εδρεύουν κοντά, όπως η Φίλιπ Μόρις και η Νεστλέ. Επίσης ήρθαν πολλοί ιατροί, από ειδικευόμενοι έως πολύ έμπειροι, για να εργαστούν σε κλινικές ή νοσοκομεία».
O Διονύσης Βαρβίας μετανάστευσε οικογενειακώς το περασμένο καλοκαίρι μετά από πέντε χρόνια υπομονής στην Ελλάδα και εργάζεται στη Γενεύη ως σύμβουλος επιχειρήσεων.
O Διονύσης Βαρβίας μετανάστευσε οικογενειακώς το περασμένο καλοκαίρι μετά από πέντε χρόνια υπομονής στην Ελλάδα και εργάζεται στη Γενεύη ως σύμβουλος επιχειρήσεων.
Διονύσης Βαρβίας
Εφόσον έχεις δουλειά, ζεις καλά, μετρημένα και χωρίς εκπλήξεις
Πολλοί διαπιστώνουν ότι η Ελβετία δεν είναι παράδεισος, υπάρχει απίστευτη ακρίβεια και σύνθετη νομοθεσία. Μια τετραμελής οικογένεια με δύο παιδιά στην εφηβεία χρειάζεται 80.000 ευρώ για αξιοπρεπή διαβίωση, ανάλογη με την αντίστοιχη των 25-30.000 ευρώ στην Ελλάδα. Τα ενοίκια είναι πάνω από 2.000 για ενα υπνοδωμάτιο και 3.000 για τετραμελή οικογένεια ενώ ζητούν τρεις μήνες εγγύηση, ενώ για να το παραχωρήσουν θέλουν και έντυπα μισθοδοσίας τριών μηνών. Το κρέας κοστίζει έως 70 ευρώ το κιλό και το κοτόπουλο 20 ευρώ!
Πληρώνεις υποχρεωτικά ασφάλιση υγείας για κάθε μέλος της οικογένειας. Εμείς δίνουμε μαζί με τη σύζυγο από 500 ευρώ και 150 για κάθε παιδί τον μήνα» λέει ως πρόγευση ο κ. Διονύσης Βαρβίας σύμβουλος επιχειρήσεων στη Γενεύη. Ο ίδιος μετανάστευσε οικογενειακώς το περασμένο καλοκαίρι μετά από πέντε χρόνια υπομονής στην Ελλάδα, όπου εν τέλει παρείχε τις υπηρεσίες του αλλά δεν πληρωνόταν... Η διεθνής του εργασιακή εμπειρία του επιτρέπει να αισιοδοξεί. «Ερχονται Ελληνες και αρκετοί φεύγουν. Εφόσον έχεις δουλειά ζεις καλά, αλλά υπολογίζεις τα χρήματα για να έρθεις το καλοκαίρι στην πατρίδα. Ζεις μετρημένα χωρίς εκπλήξεις, έως και βαρετά. Η εικόνα είναι διαφορετική.
Στην Ελλάδα πρώτα κυριαρχεί το άτομο και ύστερα το σύνολο. Εδώ είναι διαφορετικά, καθώς τίθεται πρώτα το σύνολο. Στο δημοψήφισμα υπήρχε διαφορά 19.500 ψήφων, αλλά το αποδέχονται όλοι αφού έτσι αποφάσισε το σύνολο».
Γιώργος Τσοπανέλλης
Ο μικρός Βαγγέλης με την ελληνική σημαία στα χέρια του.
Ο μικρός Βαγγέλης με την ελληνική σημαία στα χέρια του.
Το κόστος είναι υψηλό και υπάρχει τεράστιο πρόβλημα στέγης
«Ηρθα στη Γενεύη πριν από περίπου έναν χρόνο. Αναγκαστικά μόνος για να διαπιστώσω την κατάσταση και εν συνεχεία να έρθει και η οικογένεια. Κάτι που θα γίνει μάλλον το καλοκαίρι μετά τη σχολική περίοδο. Η προοπτική αυτή βασίζεται κυρίως στο γεγονός ότι δεν βλέπουμε ότι θα βγούμε σύντομα από την κρίση. Μάλλον και τα παιδιά μας θα επηρεαστούν» λέει ο κ. Γιώργος Τσοπανέλλης, 43 ετών, ο οποίος εργάζεται στον τομέα της πληροφορικής σε μεγάλη εταιρεία.
«Εψαχνα σε όλη την Ευρώπη για εργασία. Υπάρχει και εδώ μεγάλη πίεση και για τις προσφερόμενες θέσεις είναι υποψήφιοι από τις χώρες της κρίσης (Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία) αλλά και από όλο τον κόσμο. Απαιτούνται συγκεκριμένες γνώσεις για να βρεις εργασία και βλέπω αρκετά παιδιά από την Ελλάδα χωρίς εξειδίκευση, χωρίς πτυχίο και γνώση της γλώσσας.
Σε γνωστούς μου λέω: μην έρχεστε εδώ. Το κόστος είναι πολύ υψηλό και υπάρχει τεράστιο πρόβλημα στέγης. Ομως όντως υπάρχουν αρκετοί Ελληνες γιατροί όπως και μεταπτυχιακοί που προσδοκούν να παραμείνουν στη χώρα. Οσο για το δημοψήφισμα, νομίζω ότι θα υπάρξουν επιπτώσεις. Ηδη από πέρυσι στη Γενεύη έβαλαν πλαφόν για τις άδειες παραμονής. Από την άλλη ακούμε ότι μεγάλες τράπεζες και φαρμακευτικές εταιρείες είναι πολύ δυσαρεστημενες με το αποτέλεσμα καθώς το προσωπικό τους είναι διεθνές».
Ο 45χρονος Βασίλης Χ. με τη σύζυγό του και τον μικρό Βαγγέλη. «Οταν βρεθεί η κατάλληλη εργασία, τότε η ζωή σου ανεβαίνει σε βιοτικό επίπεδο και νιώθεις πραγματικά ότι ζεις! Αρχίζεις να ονειρεύεσαι!», λέει χαρακτηριστικά.
Ο 45χρονος Βασίλης Χ. με τη σύζυγό του και τον μικρό Βαγγέλη. «Οταν βρεθεί η κατάλληλη εργασία, τότε η ζωή σου ανεβαίνει σε βιοτικό επίπεδο και νιώθεις πραγματικά ότι ζεις! Αρχίζεις να ονειρεύεσαι!»,



BΑΣΙΛΗΣ Χ.
«Διαβατήριο» για δουλειά η γλώσσα και η εξειδίκευση
Γέμισαν τις αποσκευές τους με διπλώματα, μεταπτυχιακά και διδακτορικά, πήραν μαζί τους φωτογραφίες από αγαπημένα τους πρόσωπα και αναμνήσεις από τη χώρα που αφήνουν πίσω τους και έφυγαν, διεκδικώντας μια καλύτερη ζωή. Ο 45χρονος Βασίλης Χ. αναγκάστηκε πριν από τρία χρόνια μαζί με την οικογένειά του να εγκαταλείψει την Ελλάδα της κρίσης και της ανεργίας και να μεταναστεύσει στη Ζυρίχη της Ελβετίας.
«Το 2011 ήταν η πιο δύσκολη χρονιά για μας, καθώς οι καθημερινές και συνεχόμενες μειώσεις στον οικογενειακό προϋπολογισμό ήταν πλέον μονόδρομος», αναφέρει στο «Εθνος της Κυριακής» ο 45χρονος Βασίλης. «Το γεγονός ότι είχαμε ένα τρίχρονο αγοράκι, τον Ευάγγελο, μας έφερε σε αδιέξοδο, όχι τόσο για την επιβίωση, αλλά κυρίως για το μέλλον του. Στην Ελβετία το διάστημα αυτό ήταν ήδη ένα στενό συγγενικό μου πρόσωπο και σε μια τυχαία συζήτηση μας εξήγησε το βιοτικό και οικονομικό καθεστώς της χώρας, που σε καμία περίπτωση δεν μπορούσε να συγκριθεί μ' αυτό της Ελλάδας.
Οταν τελικά αποφασίσαμε να φύγουμε τα συναισθήματά μας ήταν τόσο θολά, ανάμεικτα. Επικρατούσε αβεβαιότητα, φόβος του αποχωρισμού και του άγνωστου. Δεν μπορώ ούτε να αναπολώ την περίοδο εκείνη.
Απλήρωτοι στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα επαγγελματικά εργαζόμουν στον ιδιωτικό ασφαλιστικό κλάδο, όπου οι οφειλές των πελατών μου ήταν πλέον σε τραγικό επίπεδο. Η σύζυγός μου, κοινωνική λειτουργός σε δήμο, ήταν τουλάχιστον 2 χρόνια χωρίς απολαβές».
Σήμερα ο Βασίλης εργάζεται ως ασφαλιστικός σύμβουλος σ' ένα από τα μεγαλύτερα γραφεία ασφαλειών στην Ελβετία. Αν και το κόστος ζωής είναι υψηλό, τα πλεονεκτήματα της ζωής στην Ελβετία σε σχέση με την Ελλάδα είναι πολλά.
«Η Ελβετία υπερτερεί σε πολλά επίπεδα συγκριτικά με την Ελλάδα. Αυτό που αμέσως αντιλαμβάνεσαι, σχεδόν από την πρώτη μέρα, είναι η οργάνωση και η συνέπεια του κράτους και των πολιτών. Ολες οι υπηρεσίες λειτουργούν και πάντα προς όφελος του πολίτη. Σε γενικές γραμμές το κράτος δουλεύει για τον πολίτη και όχι ο πολίτης για το κράτος! Το υψηλό βιοτικό επίπεδο των πολιτών είναι προτεραιότητά τους και αυτό διαφαίνεται ακόμα και από το ότι μέσα στις μηνιαίες απολαβές συνυπολογίζονται ακόμα και τα έξοδα για διασκέδαση, διακοπές, κάτι που για τα δεδομένα της Ελλάδας είναι άγνωστο. Το αρνητικό όμως είναι ότι λόγω της αυστηρής οργάνωσης, οι πολίτες της δεν ασκούν κριτική, λογική, ευελιξία σκέψης, τόλμη.
Ευκαιρίες εργασίας ακόμα υπάρχουν και κυρίως σε ειδικευμένο προσωπικό, το οποίο όμως θα πρέπει να γνωρίζει μια από τις ομιλούμενες γλώσσες, όπως γερμανικά, γαλλικά κατά κύριο λόγο. Βέβαια, όλα αυτά είναι υποκειμενική αντίληψη ανάλογα με το πόσο δύσκολα ή όχι εντάχθηκε κάποιος. Οταν βρεθεί η κατάλληλη εργασία τότε η ζωή σου ανεβαίνει σε βιοτικό επίπεδο και νιώθεις πραγματικά ότι ζεις! Αρχίζεις να ονειρεύεσαι!
Μηδαμινό άγχος, εγκληματικότητα, αβεβαιότητα. Αναφορικά με το δημοψήφισμα, θεωρώ ότι η Ελβετία προσπαθεί να διασφαλίσει τα συμφέροντα των πολιτών της, κάτι που η Ελλάδα δεν έκανε ποτέ». Οσον αφορά τη γνώμη που έχουν για μας, υπάρχει έντονη παραπληροφόρηση από τα ΜΜΕ, καθώς γίνεται αναμετάδοση από τα γερμανικά Μέσα. Οταν όμως ενημερώνονται σωστά, τότε συμπάσχουν με τον λαό μας».

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου